Cytat dnia:  
Ludzie mają niezwykłą potrzebę szukania diabła w innych, żeby nie musieć dostrzegać go w sobie samych.
   Javier Cercas

Nabożeństwa bizantyjskie

15 maja (poniedziałek) - Liturgii nie będzie.

16 maja (wtorek) - Liturgii nie będzie.

17 maja (środa) - godz. 19.00 - Liturgia św. Jana Chryzostoma - kaplica domowa Kolegium OO.Jezuitów, ul. Rakowiecka 61, Warszawa. Wejście od ul. św. Andrzeja Boboli.

18 maja (czwartek) - godz. 19.00 - Liturgia św. Jana Chryzostoma - kaplica domowa Kolegium OO.Jezuitów, ul. Rakowiecka 61, Warszawa. Wejście od ul. św. Andrzeja Boboli.

19 maja (piątek) - Liturgii nie będzie.

20 maja (sobota) - Liturgii nie będzie.

21 maja (niedziela) - VI Niedziela Wielkanocna - parafia pw. bł. Mikołaja Czarneckiego, ul. Domaniewska 20,  Warszawa - kościół dolny.
8.00 - Liturgia św. Jan Chryzostoma;
10.00 - Liturgia św. Jana Chryzostoma.
Po Liturgii o godz. 10.00 będzie katecheza z o. Markiem Blazą SJ na temat "Jak Bóg ma na imię?"
12.00 - Liturgia św. Jana Chryzostoma (dla dzieci).


Materiały do wykładów
Sakramentologia w Collegium Bobolanum Teologia ekumeniczna w Collegium Bobolanum Wykłady na Ukraińskim Uniwersytecie Katolickim we Lwowie Wykłady w Kolegium Filozoficzno-Teologicznym Polskiej Prowincji Dominikanów Wykłady w Wyższym Seminarium Duchownym Towarzystwa Chrystusowego dla Polonii Zagranicznej

Preferencje

 Number of members 136 members


Użytkownicy online

( nikt )

Licznik

   odwiedzin

   odwiedzających online


O Kościele - Konstytucja Apostolska "Anglicanorum Coetibus"

Komunikat prasowy

20 października 2009 roku kardynał William Levada, Prefekt Kongregacji Nauki Wiary zapowiedział nowe rozwiązanie, odpowiadające na wiele próśb, które zostały przedłożone Stolicy Świętej ze strony duchowieństwa anglikańskiego i wiernych w różnych częściach świata, pragnących przystąpić do pełnej, widzialnej jedności (komunii) z Kościołem katolickim.

Konstytucja Apostolska Anglicanorum coetibus, która dziś została opublikowana, wprowadza struktury kanoniczne, które przewidują grupowe odnowienie jedności poprzez ustanowienie ordynariatów personalnych, które pozwolą wyżej wymienionym grupom przystąpić do pełnej jedności (komunii) z Kościołem katolickim przy jednoczesnym zachowaniu pierwiastków wyróżniających anglikańską duchowość i liturgiczne dziedzictwo. Jednocześnie Kongregacja Nauki Wiary publikuje zbiór Norm Uzupełniających, które będą prowadzić do wcielenia w życie niniejszego rozwiązania [dla byłych anglikanów].

Konstytucja Apostolska otwiera nową drogę popierania jedności chrześcijan przy jednoczesnym zagwarantowaniu uprawnionej różnorodności wyrażania naszej wspólnej wiary. Ta [Konstytucja] nie przedstawia sobą inicjatywy ze strony Stolicy Świętej, lecz jest wielkoduszną odpowiedzią ze strony Ojca Świętego na uprawnione pragnienia tych anglikańskich grup. Wprowadzenie tej nowej struktury [jaką są ordynariaty personalne] jest zgodne z zaangażowaniem w dialog ekumeniczny, który pozostaje priorytetem dla Kościoła katolickiego.

Możliwość przewidziana przez Konstytucję Apostolską dla [istnienia] żonatego duchowieństwa w ordynariatach personalnych nie oznacza żadnej zmiany w kościelnej dyscyplinie dotyczącej celibatu duchownych. Według Soboru Watykańskiego II, celibat kapłański jest znakiem i zachętą do duszpasterskiej miłości bliźniego i radośnie zapowiada Królestwo Boże (por. Katechizm Kościoła Katolickiego, 1579).


Z j. angielskiego tłum. Marek Blaza SJ


Konstytucja Apostolska Anglicanorum coetibus

umożliwiająca tworzenie ordynariatów personalnych dla anglikanów przystępujących do pełnej jedności (komunii) z Kościołem Katolickim

W ostatnim czasie Duch Święty pobudzał grupy anglikanów wielokrotnie i usilnie do skierowania prośby do uzyskania pełnej jedności (komunii) z Kościołem katolickim, zarówno indywidualnie, jak i grupowo. Stolica Apostolska odpowiedziała pozytywnie na te prośby. Rzeczywiście, Następca Piotra, któremu zostało powierzone przez Pana Jezusa zadanie strzeżenia jedności episkopatu oraz przewodniczenia i zachowywania powszechnej jedności (komunii) wszystkich Kościołów[1] nie mógłby zaniechać podjęcia wszelkich koniecznych działań w celu urzeczywistnienia tego pragnienia.

Kościół jako Lud zebrany w jedności Ojca, Syna i Ducha Świętego[2] został ustanowiony przez naszego Pana Jezusa Chrystusa jako „sakrament, czyli znak i narzędzie wewnętrznego zjednoczenia z Bogiem i jedności całego rodzaju ludzkiego”[3]. Każdy podział między ochrzczonymi w Jezusie Chrystusie rani to, czym jest Kościół i to, w jakim celu Kościół istnieje; faktycznie, „ten podział otwarcie sprzeciwia się woli Chrystusa i jest zgorszeniem dla świata, a nadto przynosi szkodę najświętszej sprawie głoszenia Ewangelii wszelkiemu stworzeniu”[4]. Właśnie z tego powodu, przed przelaniem swojej krwi za zbawienie całego świata, Pan Jezus modlił się o jedność swoich uczniów[5].

To Duch Święty jest Źródłem jedności, która stanowi Kościół jako wspónotę (komunię)[6]. On jest Źródłem jedności wiernych w nauczaniu Apostołów, przy łamaniu chleba i modlitwie[7]. Jednak Kościół, analogicznie do misterium Słowa wcielonego, nie jest jedynie niewidzialną wspólnotą (komunią) duchową, ale także widzialną[8]; faktycznie „wyposażona w hierarchiczne organy społeczność i zarazem Mistyczne Ciało Chrystusa, widzialne zgromadzenie jak i wspólnota duchowa, Kościół ziemski i Kościół bogaty w dobra niebieskie – nie mogą być pojmowane jako dwie odrębne rzeczy, lecz tworzą one jedną złożoną rzeczywistość, w której zrasta się pierwiastek ludzki i Boski”[9]. Wspólnota (komunia) ochrzczonych w nauczaniu Apostołów i przy łamaniu chleba eucharystycznego na sposób widzialny manifestuje się więzami wyznania wiary w jego całości, sprawowanie wszystkich sakramentów ustanowionych przez Chrystusa i wykonywanie władzy Kolegium Biskupów zjednoczonych z jego głową, Biskupem Rzymu[10].

To jest ten jedyny Kościół Chrystusa, który wyznajemy w Symbolu wiary jako jeden, święty, powszechny (katolicki) i apostolski, i który „trwa w Kościele katolickim, rządzonym przez Następcę Piotra oraz biskupów pozostających z nim w komunii, chociaż i poza jego organizmem znajdują się liczne pierwiastki uświęcenia i prawdy, które jako właściwe dary Kościoła Chrystusa nakłaniają do katolickiej jedności”[11].

W świetle tych zasad eklezjologicznych, niniejsza Konstytucja Apostolska stanowi ogólną strukturę ustalającą normy w celu uregulowania ustanowienia i życia ordynariatów personalnych dla tych wiernych anglikańskich, którzy pragną przystąpić do pełnej jedności z Kościołem katolickim jako lokalna wspólnota. Niniejsza Konstytucja została uzupełniona przez Normy Uzupełniające wydane przez Stolicę Apostolską.

I.§1. Ordynariaty personalne dla anglikanów przystępujących do pełnej jedności (komunii) z Kościołem katolickim są tworzone przez Kongregację Nauki Wiary w granicach zgodnych z granicami terytorialnymi danej Konferencji Biskupów w porozumieniu z tąż Konferencją.

§2. W ramach terytorium danej Konferencji Biskupów może zostać erygowny jeden lub więcej ordynariatów, w zależności od potrzeb.

§3. Każdy ordynariat posiada publiczną osobowość prawną na mocy samego prawa (ipso iure); jest on prawnie porównywalny do diecezji[12].

§4. W skład ordynariatu wchodzą wierni świeccy, duchowni i członkowie Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego, którzy pierwotnie należeli do Wspólnoty anglikańskiej, a obecnie są w pełnej jedności z Kościołem katolickim lub ci, którzy przyjęli sakramenty inicjacji w ramach jurysdykcji ordynariatu.

§5. Katechizm Kościoła Katolickiego jest miarodajnym wyrażeniem wiary katolickiej wyznawanej przez członków ordynariatu.

II.Ordynariat personalny jest zarządzany zgodnie z normami prawa powszechnego i niniejszą Konstytucją Apostolską oraz podlega Kongregacji Nauki Wiary i innym dykasteriom Kurii Rzymskiej zgodnie z ich kompetencjami. Jest on zarządzany także według Norm Uzupełniających i innych szczegółowych norm ustanowionych dla każdego ordynariatu.

III.Nie wykluczając sprawowania liturgii według rytu rzymskiego, ordynariat posiada pozwolenie na sprawowanie Świętej Eucharystii i innych sakramentów, Liturgii Godzin i innych obrzędów liturgicznych według ksiąg liturgicznych właściwych dla tradycji anglikańskiej, które zostały zatwierdzone przez Stolicę Świętą w celu zachowywania liturgicznych, duchowych i duszpasterskich tradycji Wspónoty anglikańskiej w Kościele katolickim jako drogocennego dar ożywiającego wiarę członków ordynariatu i będącego skarbem, który jest po to, aby nim się dzielić.

IV.Ordynariat personalny jest powierzony opiece duszpasterskiej Ordynariuszowi mianowanemu przez Biskupa Rzymskiego.

V.Władza (potestas) Ordynariusza jest:

a.zwyczajna: związana na mocy samego prawa z jego urzędem powierzonym mu przez Biskupa Rzymskiego, na forum wewnętrzym i zewnętrznym;

b.zastępcza: wykonywana w imieniu Biskupa Rzymskiego;

c.własna: wykonywana nad wszystkimi, którzy należą do ordynariatu;

Władza ta ma być wykonywana w łączności z władzą lokalnego Biskupa diecezjalnego w wypadkach przewidzianych przez Normy Uzupełniające.

VI.§1. Ci, którzy posługiwali jako anglikańscy diakoni, kapłani czy biskupi oraz ci, którzy spełniają wymogi ustanowione przez prawo kanoniczne[13] i nie wpadli w nieprawidłowości lub inne przeszkody[14] mogą być zaakceptowani przez Ordynariusza jako kandydaci do święceń w Kościele katolickim. W wypadku żonatych duchownych, winny być zachowane normy ustanowione w encyklice Papieża Pawła VI Sacredotalis coelibatus, nr 42[15] oraz w Deklaracji In June[16]. Nieżonaci duchowni muszą podlegać normom celibatu duchownych zawartych w Kodeksie Prawa Kanonicznego, kan. 277 §1.

§2. Ordynariusz, zachowując w pełni dyscyplinę celibatu duchowieństwa Kościoła łacińskiego jako zasadę (pro regula) będzie dopuszczać wyłącznie nieżonatych mężczyzn do święceń przebiteratu. Może on także wystosować prośbę do Biskupa Rzymskiego, naruszającą kan. 277 §1 o dopuszczenie żonatych mężczyzn do święceń prezbiteratu w pewnych wypadkach, które będą uzasadnione zgodnie z obiektywnymi kryteriami, zatwierdzonymi przez Stolicę Świętą.

§3. Inkardynacja duchownych zostanie uregulowana według norm prawa kanonicznego.

§4. Kapłani inkardynowani do ordynariatu, którzy stanowią prezbiterium ordynariatu, winni kultywować więzi jedności z prezbiterium diecezji, w której wykonują swoją posługę. Winni oni promować inicjatywy i działaność duszpasterską i charytatywną, które mogą być przedmiotem umowy między Ordynariuszem i lokalnym Biskupem diecezjalnym.

§5. Kandydaci do święceń w ordynariacie powinni być przygotowywani wraz z innymi seminarzystami, zwłaszcza w ramach formacji doktrynalnej i duszpasterskiej. W odniesieniu do zaspokojenia specjalnych potrzeb seminarzystów ordynariatu i formacji w anglikańskim dziedzictwie, ordynariusz może także ustanowić programy dla seminarzystów lub domy formacji, które odpowiadałyby istniejącym wydziałom teologii katolickiej.

VII.Ordynariusz za pozwoleniem Stolicy Świętej, może tworzyć nowe Instytuty Życia Konsekrowanego i Stowarzyszenia Życia Apostolskiego z prawem do powoływaniem ich członków do święceń, według norm prawa kanonicznego. Instytuty Życia Konsekrowanego wywodzące się ze Wspónoty anglikańskiej i przystępujące do pełnej jedności z Kościołem katolickim mogą również zostać poddane pod jurysdykcję Ordynariusza za obopólną zgodą.

VIII.§1. Ordynariusz, zgodnie z normami prawa, po wysłuchaniu opinii miejscowego Biskupa diecezjalnego, może erygować za zgodą Stolicy Świętej, parafie pesronalne dla wiernych należących do jego ordynariatu.

§2. Proboszczowie ordynariatu cieszą się wszelkimi prawami i są związani wszystkimi obowiązkami ustanowionymi w Kodeksie Prawa Kanonicznego i w wypadkach ustanowionych w Normach Uzupełniających, te prawa i obowiązki winny być wykonywane w ramach wzajemnej pomocy duszpasterskiej razem z proboszczami lokalnej diecezji, gdzie parafie personalne ordynariatu zostały erygowane.

IX.Zarówno wierni świeccy, jak i członkowie Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego, będący pierwotnie częścią Wspólnoty anglikańskiej, którzy pragną wstąpić do ordynariatu personalnego, muszą okazać to pragnienie na piśmie.

X.§1. Ordynariusz jest wspomagany w swoim zarządzaniu przez Radę Zarządzającą z własnymi statutami, zatwierdzonymi przez Ordynariusza i potwierdzonymi przez Stolicę Świętą[17].

§2. Rada Zarządzająca, której przewodniczącym jest Ordynariusz, składa się z co najmniej sześciu kapłanów. Spełnia ona te funkcje, które Kodeks Prawa Kanonicznego wyszczególnia dla Rady Kapłańskiej i Kolegium Konsultorów, a także te, które zostały wyszczególnione w Normach Uzupełniających.

§3. Ordynariusz winien ustanowić Radę do spraw ekonomicznych według norm przewidzianych przez Kodeks Prawa Kanonicznego i będzie on wykonywał swoje obowiązki w nim wyszczególnione[18].

§4. W celu umożliwienia konsultacji wiernych, zostanie ustanowiona Rada duszpasterska w Ordynariacie[19].

XI.Co pięć lat uprasza się Ordynariusza o przybycie do Rzymu na wizytę ad limina Apostolorum i przedstawienie Biskupowi Rzymskiemu za pośrednictwem Kongregacji Nauki Wiary oraz w porozumieniu z Kongregacją do spraw Biskupów i Kongregacją do spraw Ewangelizacji Narodów, raportu o stanie Ordynariatu.

XII.Do spraw sądowych kompetentnym trybunałem jest ten znajdujący się w danej diecezji, na terenie której strony zamieszkują, chyba że Ordynariat powołał swój własny trybunał. W tym ostatnim wypadku trybunał drugiej instancji jest desygnowany przez Ordynariat i zatwierdzany przez Stolicę Świętą.

XIII.Dekret ustanawiający Ordynariat określi siedzibę Ordynariusza i, jeśli to będzie właściwe, główny kościół.

Pragniemy, aby nasze zarządzenia i normy były ważne i skuteczne obecnie i w przyszłości, pomimo tego, co winno być konieczne i zawarte w Konstytucjach Apostolskich i zarządzeniach wydanych przez naszych poprzedników lub wszelkich innych wytycznych, nawet tych wymagających specjalnej uwagi lub naruszenia prawa.

Dane w Rzymie u św. Piotra, dnia 4 listopada 2009, we wspomnienie św. Karola Boromeusza.

Z j. angielskiego tłumaczył Marek Blaza SJ


KONGREGACJA NAUKI WIARY

Normy Uzupełniające

do Konstytucji Apostolskiej Anglicanorum coetibus

Jurysdykcja Stolicy Świętej

Artykuł 1

Każdy ordynariat podlega Kongregacji Nauki Wiary. Pozostaje w ścisłej relacji z z innymi rzymskimi dykasteriami zgodnie z ich kompetencjami.

Relacje z Konferencjami Episkopatu i Biskupami diecezjalnymi

Artykuł 2

§1. Ordynariusz postępuje według zarządzeń krajowej Konferencji Episkopatu w takiej mierze, w jakiej są one zgodne z normami zawartymi w Konstytucji Apostolskiej Anglicanorum coetibus.

§2. Ordynariusz jest członkiem odpowiedniej Konferencji Episkopatu.

Artykuł 3

Ordynariusz wykonujący swoje obowiązki, musi pozostawać w ścisłej więzi jedności (komunii) z Biskupem diecezji, na terytorium której ordynariat jest obecny w odniesieniu do koordynacji swojej działalności duszpasterskiej z programem duszpasterskim diecezji.

Ordynariusz

Artykuł 4

§1. Ordynariuszem może być biskup lub prezbiter ustanowiony przez Biskupa Rzymu ad nutum Sanctae Sedis, po zaprezentowaniu terna przez Radę Zarządzającą. [Terno to imiona i nazwiska trzech kadydatów, spośród których jest wybierany jeden przez kompetentną władzę kościelną (przyp. tłum.)]. Kanony 383-388, 392-394 i 396-398 Kodeksu Prawa Kanonicznego mają zastosowanie wobec tego ordynariusza.

§2. Ordynariusz ma władzę inkardynować do ordynariatu byłego anglikańskiego duchownego, który przystąpił do pełnej jedności (komunii) z Kościołem katolickim, a także kandydatów należących do ordynariatu i dopuszczonych przezeń do święceń.

§3. Po konsultacji z Konferencją Episkopatu i otrzymaniu zgody Rady Zarządzającej i zatwierdzeniu przez Stolicę Świętą, ordynariusz może utworzyć, jeśli jest to potrzebne, dekanaty terytorialne nadzorowane przez delegata Ordynariusza, obejmujące wiernych różnorakich parafii personalnych.

Wierni ordynariatu

Artykuł 5

§1. Wierni świeccy pochodzący z tradycji anglikańskiej, którzy pragną należeć do ordynariatu, po złożeniu wyznania wiary i przyjęciu sakramentów inicjacji, zgodnie z kanonem 845, winni być włączeni do stosownego spisu ordynariatu. Ci, którzy zostali ochrzczeni wcześniej jako katolicy poza ordynariatem nie są zwykle dopuszczani do bycia członkiem ordynariatu, chyba że należą oni do rodziny należącej do ordynariatu.


§2. Osoba, która została ochrzczona w Kościele Katolickim, ale nie przyjęła pozostałych sakramentów inicjacji chrześcijańskiej, lecz później powraca do wiary i praktyk religijnych w Kościele w wyniku ewangelizacji misji Ordynariatu, może być przyjęta jako członek Ordynariatu i otrzymać sakrament bierzmowania lub sakrament Eucharystii lub obydwa. [dodane za pontyfikatu papieża Franciszka w czerwcu 2013 r.]

§3. Wierni świeccy i członkowie Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego, gdy angażują się w działalność duszpasterską lub charytatywną, czy to diecezjalną, czy parafialną, podlegają Biskupowi diecezjalnemu lub proboszczowi miejsca. W takim wypadku władza Biskupa diecezjalnego lub proboszcza wykonywana jest wspólnie z tą, którą posiada Ordynariusz i proboszcz ordynariatu.

Duchowieństwo

Artykuł 6

§1. W odniesieniu do dopuszczania do święceń [kandydata] Ordynariusz musi otrzymać zgodę Rady Zarządzającej. Mając na uwadze anglikańską tradycję kościelną i praktykę, Ordynariusz może przedstawić Ojcu Świętemu prośbę o dopuszczenie do święceń przebiteratu żonatego mężczyzny w ordynariacie, po procesie rozeznania opartego na obiektywnych kryteriach i potrzebach ordynariatu. Te obiektywne kryteria są określone przez ordynariat w porozumieniu z lokalną Konferencją Episkopatu i muszą być zatwierdzone przez Stolicę Świętą.

§2. Ci, którzy najpierw byli wyświęceni w Kościele katolickim i później stali się anglikanami, nie mogą w ordynariacie wykonywać funkcji wynikających z przyjętych święceń. Duchowni anglikańscy, którzy mają nieuregulowaną sytuację małżeńską, nie mogą być dopuszczeni do święceń w ordynariacie.

§3. Prezbiterzy inkardynowani do ordynariatu otrzymują potrzebne pozwolenia [do spełniania swojej funkcji] od Ordynariusza.

Artykuł 7

§1. Ordynariusz musi zapewnić odpowiednie wynagrodzenie dla duchowieństwa inkardynowanego do ordynariatu i musi zabezpieczyć potrzeby tegoż duchowieństwa w wypadku choroby, inwalidztwa i starszego wieku.

§2. Ordynariusz będzie miał głos w dyskusji na forum Konferencji Episkopatu na temat funduszy, które mogłyby być udostępnione w celu otoczenia troską materialną duchowieństwa ordynariatu.

§3. Jeśli to będzie konieczne, kapłani, za zgodą Ordynariusza, będą mogli wykonywać zawód świecki odpowiedni do wykonywanych funkcji wynikających z przyjętych święceń (por. Kodeks Prawa Kanonicznego, kan. 286).

Artykuł 8

§1. Prezbiterzy stanowiący prezbiterium ordynariatu mogą być dopuszczani jako członkowie do Rady Kapłańskiej diecezji, na terenie której wykonują swoje funkcje duszpasterskie wobec wiernych ordynariatu (por. Kodeks Prawa Kanonicznego, kan. 498 §2).

§2. Kapłani i diakoni inkardynowani do ordynariatu mogą być członkami Rady duszpasterskiej diecezji, na terenie której wykonują swoją posługę, zgodnie ze sposobem postępowania określonym przez Biskupa diecezjalnego (por. Kodeks Prawa Kanonicznego, kan. 512 §1).

Artykuł 9

§1. Duchowni inkardynowani do ordynariatu powinni być dostępni, aby wspomagać diecezję, na terenie której zamieszkują na sposób stały lub czasowy, gdzie będzie to uważane za stosowne w celu troski duszpasterskiej wiernych. W takich wypadkach podlegają oni Biskupowi diecezjalnemu w odniesieniu do tego, co wchodzi w zakres pracy duszpasterskiej, którą otrzymują.

§2. Gdzie i kiedy będzie to uważane za stosowne, duchowieństwo inkardynowane do diecezji lub Instytutu Życia Konsekrowanego lub Stowarzyszenia Życia Apostolskiego, na mocy pisemnej zgody odpowiedniego Biskupa diecezjalnego lub przełożonego, może współpracować w pracy duszpasterskiej z ordynariatem. W takim wypadku podlegają oni Ordynariuszowi w odniesieniu do tego, co wchodzi w zakres pracy duszpasterskiej, którą otrzymują.

§3. W wypadkach, o których jest mowa w poprzednich paragrafach, wymagana jest umowa między Ordynariuszem a Biskupem diecezjalnym lub przełożonym Instytutu Życia Konsekrowanego, lub moderatorem Stowarzyszenia Życia Apostolskiego, w której warunki współpracy i wszystkiego tego, co wchodzi w zakres wzajemnej pomocy, zostanie jasno ustalone.

Artykuł 10

§1. Formacja duchowieństwa ordynariatu powinna spełniać dwa warunki: 1) wspólną formację z seminarzystami diecezjalnymi w odniesieniu do lokalnych okoliczności; 2) formacja w pełnej harmonii tradycji katolickiej z tymi aspektami dziedzictwa anglikańskiego, które mają szczególną wartość.

§2. Kandydaci do święceń kapłańskich otrzymają formację teologiczną wraz z innymi seminarzystami w seminarium lub na wydziale teologicznym zgodnie z umową zawartą między Ordynariuszem i odpowiednio, Biskupem diecezjalnym lub odpowiednimi Biskupami. Kandydaci mogą przyswajać sobie inne aspekty formacji kapłańskiej w seminarium lub w erygowanym domu formacji, za zgodą Rady Zarządzającej, zwłaszcza w celu przekazania im anglikańskiego dziedzictwa.

§3. Ordynariat musi posiadać swój własny program formacji kapłańskiej, zatwierdzony przez Stolicę Świętą; każdy dom formacji powinien sformułować swoje własne zasady, zatwierdzone przez Ordynariusza (por. Kodeks Prawa Kanonicznego, kan. 242 §1).

§4. Ordynariusz może przyjąć do seminarium tylko tych wiernych, którzy należą do parafii personalnej ordynariatu albo tych, którzy uprzednio byli anglikanami i weszli w pełną jedność (komunię) z Kościołem katolickim.

§5. Ordynariat zapewnia formację ciągłą swego duchowieństwa poprzez udział w lokalnych programach przewidzianych przez Konferencję Episkopatu i Biskupa diecezjalnego.

Byli Biskupi anglikańscy

Artykuł 11

§1. Żonaty były Biskup anglikański może zostać mianowany Ordynariuszem. W takim wypadku powinien zostać wyświęcony na kapłana w Kościele katolickim, a następnie wykonywać posługę duszpasterską i sakramentalną w Ordynariacie z pełną władzą jurysdykcyjną.

§2. Były Biskup anglikański, który należy do ordynariatu, może zostać powołany do pomocy Ordynariuszowi w administracji ordynariatu.

§3. Były Biskup anglikański, który należy do ordynariatu może zostać zaproszony do uczestnictwa w spotkaniach Konferencji Episkopatu na odpowiednim terytorium ze statusem równoważnym biskupowi seniorowi.

§4. Były Biskup anglikański, który należy do ordynariatu i który nie został wyświęcony na Biskupa w Kościele katolickim, może poprosić o pozwolenie u Stolicy Świętej na używanie insygniów biskupich.

Rada Zarządzająca

Artykuł 12

§1. Rada Zarządzająca, zgodnie ze Statutami, które Ordynariusz musi zatwierdzić, będzie miała prawo i kompetencje odpowiednie do tych, które Kodeks Prawa Kanonicznego przewiduje dla Kolegium Konsultorów i Rady Kapłańskiej.

§2. Oprócz tych kompetencji, Ordynariusz potrzebuje zgody Rady Zarządzającej na:

  1. dopuszczenie kadydata do święceń;
  2. erygowanie lub zlikwidowanie parafii personalnej;
  3. erygowanie lub zlikwidowanie domu formacji;
  4. zatwierdzenie programu formacji.

§3. Ordynariusz konsultuje się także z Radą Zarządzającą:

  1. w sprawach dotyczących działalności duszpasterskiej ordynariatu i zasad zarządzania i formacji duchowieństwa.

§4. Rada Zarządzająca ma decydujący głos:

  1. gdy wybiera terno osób przedstawianych do Stolicy Świętej w celu mianowania Ordynariusza;
  2. gdy proponuje zmiany w Normach Uzupełniających ordynariatu w celu zaprezentowania tych zmian Stolicy Świętej;
  3. gdy formułuje Statuty Rady Zarządzającej, Statuty Rady duszpasterskiej i regulaminu domów formacji.

§5. Skład Rady Zarządzającej jest określony w Statutach Rady. Połowa członków jest wybierana przez kapłanów ordynariatu.

Rada duszpasterska

Artykuł 14

§1. Proboszcz może być wspomagany w pracy duszpasterskiej w parafii przez wikariusza parafialnego, mianowanego przez Ordynariusza; Rada duszpasterska i Rada do spraw ekonomicznych muszą zostać ustanowione w parafii.

§2. Jeśli nie ma wikariusza, w wypadku nieobecności, niemożności lub śmierci proboszcza, proboszcz parafii terytorialnej, na terenie której znajduje się kościół parafii personalnej, może wykonywać swoją posługę duszpasterską jako proboszcz tak, aby zaspokoić potrzeby duszpasterskie.

§3. W celu zapewnienia opieki duszpasterskiej wiernym, którzy mieszkają w granicach diecezji, w której nie została erygowana żadna parafia personalna, Ordynariusz, wysłuchawszy opinii lokalnego Biskupa diecezjalnego, może zapewnić byt dla parafii tymczasowej (por. Kodeks Prawa Kanonicznego, kan. 516 §1).

Ojciec Święty Benedykt XVI na audiencji udzielonej niżej podpisanemu Kardynałowi Prefektowi, zatwierdził Normy Uzupełniające do Konstytucji Apostolskiej Anglicanorum coetibus, którą przyjęto na sesji zwyczajnej Kongregacji i zarządzono jej publikację.

Rzym, Biuro Kongregacji Nauki Wiary,

4 listopada 2009, we wspomnienie św. Karola Boromeusza.

Z j. angielskiego tłum. Marek Blaza SJ


Teksty niniejszych dokumentów znajdują się w j. angielskim na stronie:
http://212.77.1.245/news_services/bulletin/news/24626.php?index=24626〈=en



[1] Por. Sobór Watykański II, Konstytucja Dogmatyczna o Kościele Lumen gentium (dalej w skrócie KK) 23; Kongregacja Nauki Wiary, List Communionis notio (dalej w skrócie CN) 12-13.

[2] Por. KK 4; Dekret o Ekumenizmie Unitatis redintegratio (dalej w skrócie DE) 2.

[3] KK 1.

[4] DE 1.

[5] Por. J 17,20-21; DE 2.

[6] Por. KK 13.

[7] Por. Dz 2,42.

[8] Por. KK 8; CN 4.

[9] KK 8.

[10] Por. Kodeks Prawa Kanonicznego (dalej w skrócie KPK), kan. 205; KK 13-14; 21-22; DE 2-4;15; 20; Dekret o pasterskich zadaniach biskupów w Kościele Christus Dominus (dalej w skrócie DB) 4; Dekret o misyjnej działalności Kościoła Ad gentes divinitus (dakej w skrócie DM) 22.

[11] KK 8.

[12] Por. Jan Paweł II, Konstytucja Apostolska Spirituali militum curae, 21 kwiecień 1986, I § 1.

[13] Por. KPK, kan. 1026-1032.

[14] Por. KPK, kan. 1040-1049.

[15] Por. AAS 59 (1967) 674.

[16] Por. Kongregacja Nauki Wiary, Deklaracja z 1 kwietnia 1981 roku w: Enchiridion Vaticanum 7, 1213.

[17] Por. KPK, kan. 495-502.

[18] Por. KPK, kan. 492-494.

[19] Por. KPK, kan. 511.


Nota Kongregacji Nauki Wiary - autor : BATTKO 2008.05.07 • 22:53

NOTA KONGREGACJI NAUKI WIARY O ORDYNARIATACH PERSONALNYCH DLA ANGLIKANÓW WSTĘPUJĄCYCH DO KOŚCIOŁA KATOLICKIEGO

W związku z przygotowywaniem Konstytucji Apostolskiej Kościół Katolicki odpowiada na wiele próśb, które zostały przedłożone Stolicy Świętej przez grupy duchowieństwa anglikańskiego i wiernych w różnych częściach świata, którzy pragną wejść w pełną, widzialną jedność (komunię) [z Kościołem Katolickim].

W tej Konstytucji Apostolskiej Ojciec Święty wprowadził struktury kanoniczne, które przewidują odnowienie jedności [z Kościołem Katolickim] całych wspólnot poprzez ustanowienie ordynariatów personalnych, które pozwolą byłym anglikanom wejść w pełną jedność (komunię) z Kościołem Katolickim z jednoczesnym zachowaniem elementów charakterystycznych dla duchowości anglikańskiej i spuścizny liturgicznej. W ramach porozumienia zawartego w Konstytucji Apostolskiej, nadzór duszpasterski i kierownictwo będzie realizowane dla grup byłych anglikanów poprzez ordynariaty personalne, których ordynariusze zwykle będą ustanawiani spośród byłych duchownych anglikańskich.

Przyszła Konstytucja Apostolska dostarcza rozsądną i wręcz konieczną odpowiedź na światowe zjawisko poprzez zaoferowanie szczególnego modelu kanonicznego dla Kościoła powszechnego, który da się dostosować do różnorakich sytuacji lokalnych i jest godziwy dla byłych anglikanów w jego powszechnym zastosowaniu. [Konstytucja Apostolska] przewiduje święcenia kapłańskie dla żonatych byłych duchownych anglikańskich. Historyczne i ekumeniczne przyczyny wykluczają wyświęcanie żonatych mężczyzn na biskupów zarówno w Kościele Katolickim, jak i w Kościołach Prawosławnych. Dlatego Konstytucja wymaga, aby ordynariuszem mógł być albo kapłan, albo nieżonaty biskup. Seminarzyści należący do ordynariatu mają być przygotowywani [do święceń] przy innych katolickich seminariach, chociaż ordynariat może ustanowić dom formacji ukierunkowany na partykularne potrzeby formacyjne spuścizny anglikańskiej. W ten sposób Konstytucja Apostolska poszukuje równowagi – z jednej strony, troski zachowania godności liturgii anglikańskiej i spuścizny duchowej, z drugiej strony, troski o to, aby grupy te i ich duchowieństwo było zintegrowane z Kościołem Katolickim.

Kardynał William Levada, Prefekt Kongregacji Nauki Wiary, który przygotował to postanowienie, powiedział: „Próbowaliśmy wyjść naprzeciw prośbom o pełną jedność (komunię), o którą proszą nas anglikanie z różnych części świata w ostatnich latach, [aby ta jedność dokonała się] w sposób jednolity i godziwy. Dzięki tej propozycji Kościół pragnie odpowiedzieć na uzasadnione dążenia tych grup anglikańskich do pełnej i widzialnej jedności z Biskupem Rzymu, Następcą św. Piotra”.

Ordynariaty personalne będą tworzone, gdy zajdzie taka potrzeba, w porozumieniu z lokalnymi Konferencjami Biskupów, a ich struktury będą podobne w pewien sposób do ordynariatów polowych, które zostały ustanowione w większości krajów w celu zapewnienia opieki duszpasterskiej dla członków sił zbrojnych i osób od nich zależnych na całym świecie. „Ci anglikanie, którzy zbliżyli się do Stolicy Świętej, tym samym jasno wyrazili swoje pragnienie pełnej i widzialnej jedności z jednym, świętym, powszechnym (katolickim) Kościołem. Jednocześnie powiedzieli nam o doniosłości anglikańskich tradycji i duchowości oraz szacunku dla ich drogi wiary”, powiedział Kardynał Levada.

Zapewnienie tej nowej struktury jest zgodne z założeniami dialogu ekumenicznego, który nadal stanowi prorytet dla Kościoła Katolickiego, zwłaszcza poprzez wysiłki czynione przez Papieską Radę do spraw Popierania Jedności Chrześcijan. „Ta inicjatywa wyszła od licznych i różnych grup anglikańskich”, Kardynał Levada kontynuuje: „oni zadeklarowali, że dzielą tę samą katolicką wiarę, tak jak jest ona wyrażona w Katechizmie Kościoła Katolickiego i akceptują posługę Piotrową jako to, czego Chrystus pragnął dla Kościoła. Dla nich przyszedł czas, aby wyrazić tę [dotychczas] ukrytą jedność w widzialnej formie pełnej jedności (komunii)”.

Według Levady „nadzieją Ojca Świętego, Papieża Benedykta XVI jest to, że duchowieństwo anglikańskie i wierni, którzy pragną jedności z Kościołem Katolickim uznają tę kanoniczną strukturę jako możliwość zachowania tych tradycji anglikańskich, które są dla nich cenne i zgodne z katolicką wiarą. Tak długo, jak te tradycje wyrażają w charakterystyczny sposób tę wiarę, która jest wspólnie zachowywana, tak długo tradycje te są darem, którym można się dzielić z całym Kościołem. Jedność Kościoła nie wymaga uniformizmu, lekceważącego różnorodność kultur, jak to już historia chrześcijaństwa pokazuje. Co więcej, wiele różnych tradycji obecnych w Kościele Katolickim dzisiaj jest zakorzenionych w zasadzie wyrażonej przez św. Pawła w jego liście do Efezjan: „Jest jeden Pan, jedna wiara, jeden chrzest” (4,5). Nasza jedność (komunia) jest zatem umacniana dzięki tej prawowiernej różnorodności i dlatego jesteśmy szczęśliwi, że ci mężczyźni i kobiety wnoszą swój szczególny wkład do naszgo wspólnego życia wiary”.

Rzym, 20.10.2009 r.

Z j. angielskiego tłum. Marek Blaza SJ

http://212.77.1.245/news_services/bulletin/news/24513.php?index=24513〈=en


Data utworzenia: 2010.10.18 • 13:04
Ostatnie zmiany: 2016.02.09 • 16:06
Kategoria : O Kościele
Strona czytana 3645 razy


podglšd wydruku podglšd wydruku     Wersja do druku Wersja do druku


react.gifKomentarze


Nikt jeszcze nie komentował tego artykułu.
Bądź pierwszy!



Artykuły
O Bogu i łasce O Kościele O sakramentach Rok liturgiczny O liturgii w ogólności Eschatologia Historia O szatanie Teksty liturgiczne O autorze strony

Konferencje na temat sakramentów Łódź 2013
Konferencje o sakramentach (Łódź luty-maj 2013):

Sakrament pokuty (28 luty 2013):
http://dobremedia.org/index.php/na-zywo/studio-lodz/konferencje/video/pokuta

Sakramenty w służbie komunii - sakrament święceń i małżeństwo (12 marca 2013):
http://dobremedia.org/index.php/na-zywo/studio-lodz/konferencje/video/sakrament-wice-i-maestwa

Eucharystia (8 maja 2013):
http://www.dobremedia.org/index.php/na-zywo/studio-lodz/konferencje/video/eucharystia

Szukaj





Newsletter
By otrzymywać wieści na email zapisz się na newsletter.
Zapisz
Wypisz
828 Zapisani

^ Góra ^

  Site powered by GuppY v4.5.19 Š 2004-2011 - CeCILL Free License