Cytat dnia:  
Zaparcie się swojej woli należy cenić wyżej niż wskrzeszanie umarłych.
   Św. Ignacy Loyola

Nabożeństwa bizantyjskie
10 kwietnia (poniedziałek) - Wielki Poniedziałek - godz. 18.00 - Liturgia Uprzednio Poświęconych Darów - kaplica domowa Kolegium OO.Jezuitów, ul. Rakowiecka 61, Warszawa. Wejście od ul. św. Andrzeja Boboli.

11 kwietnia (wtorek) - Wielki Wtorek - godz. 19.00 - Liturgia Uprzednio Poświęconych  Darów - kaplica domowa Kolegium OO.Jezuitów, ul. Rakowiecka 61, Warszawa. Wejście od ul. św. Andrzeja Boboli.

12 kwietnia (środa) - Wielka Środa - godz. 14.30 - Liturgia Uprzednio Poświęconych Darów - kaplica domowa Kolegium OO.Jezuitów, ul. Rakowiecka 61, Warszawa. Wejście od ul. św. Andrzeja Boboli.

13 kwietnia (czwartek) - Wielki Czwartek - godz. 10.00 - Nieszpory z Liturgią św. Bazylego Wielkiego - kaplica domowa Kolegium OO.Jezuitów, ul. Rakowiecka 61, Warszawa. Wejście od ul. św. Andrzeja Boboli.
17.30 - Jutrznia Wielkiego Piątku (tzw. Męka Pańska lub Jutrznia Męki Pańskiej) - parafia pw. bł. Mikołaja Czarneckiego, ul. Domaniewska 20, Warszawa - kościół dolny.

14 kwietnia (piątek) - Wielki Piątek - parafia pw. bł. Mikołaja Czarneckiego, ul. Domaniewska 20, Warszawa - kościół dolny.
18.00 - Nieszpory z wyniesieniem Całunu (procesja z Całunem dookoła świątyni).
20.00 - Jutrznia Wielkiej Soboty (tzw. Jutrznia Jerozolimska).

15 kwietnia (sobota) - Wielka Sobota - parafia pw. bł. Mikołaja Czarneckiego, ul. Domaniewska 20, Warszawa - kościół dolny.
Od 10.00 do 15.00 - święcenie pokarmów i spowiedź.
18.00 - Nieszpory z Liturgią św. Bazylego Wielkiego. Po niej święcenie pokarmów.


16 kwietnia (niedziela) - Pascha - Zmartwychwstanie Pańskie - parafia pw. bł. Mikołaja Czarneckiego, ul. Domaniewska 20,  Warszawa - kościół dolny.
6.45 - Nadgrobne i procesja rezurekcyjna.
7.00 - Jutrznia Paschalna.
8.00 - Liturgia św. Jan Chryzostoma;
10.00 - Liturgia św. Jana Chryzostoma.


Materiały do wykładów
Sakramentologia w Collegium Bobolanum Teologia ekumeniczna w Collegium Bobolanum Wykłady na Ukraińskim Uniwersytecie Katolickim we Lwowie Wykłady w Kolegium Filozoficzno-Teologicznym Polskiej Prowincji Dominikanów Wykłady w Wyższym Seminarium Duchownym Towarzystwa Chrystusowego dla Polonii Zagranicznej

Preferencje

 Number of members 134 members


Użytkownicy online

( nikt )

Licznik

   odwiedzin

   odwiedzających online


O sakramentach - Wzajemne uznanie chrztu

Marek Blaza SJ


"Jeden Pan, jedna wiara, jeden chrzest",

czyli o drodze do wzajemnego uznania chrztu

 

Podpisanie wspólnego uzgodnienia dotyczącego wzajemnego uznania chrztu przez przedstawicieli różnych Kościołów w Polsce 23 stycznia 2000 roku jest owocem wieloletniej ich pracy na płaszczyźnie ekumenicznej i staje się światłem nadziei na przyszłość, że choć dialog ekumeniczny jest trudny, to jednak może prowadzić do konkretnych owoców. O trudności tego dialogu może również świadczyć fakt, iż nie wszystkie wyznania chrześcijańskie w Polsce zgadzają się z treścią wspólnego uzgodnienia. Chodzi tutaj o chrześcijan baptystów, którzy nie akceptują chrztu udzielanego tym, którzy nie mogą w sposób świadomy wyznać najpierw swojej wiary w Jezusa jako osobistego Zbawiciela, czyli np. niemowlętom. Mimo to podpisanie wspólnego uzgodnienia dotyczącego chrztu w Roku Wielkiego Jubileuszu 2000 jest ważnym wydarzeniem ekumenicznym w Polsce. Dlatego też, aby jeszcze lepiej i głębiej uzmysłowić sobie rangę tego wydarzenia, poniżej zostanie przedstawiona krótka historia dialogu ekumenicznego, który doprowadził do podpisania wspólnego dokumentu dotyczącego chrztu. Natomiast w dalszej części tego artykułu zostaną przybliżone istotne elementy nauki o chrzcie w teologii Kościoła rzymskokatolickiego, Kościoła polskokatolickiego, Starokatolickiego Kościoła Mariawitów i Kościoła Katolickiego Mariawitów, a także Kościoła prawosławnego oraz Kościołów ewangelickich.

 

Droga ku wzajemnemu uznaniu chrztu

 

W Amsterdamie w 1948 roku chrześcijanie niekatolicy powołali do istnienia Światową Radę Kościołów (ŚRK), która stała się społecznością Kościołów, które - zgodnie z Pismem Świętym - wyznają Pana Jezusa Chrystusa jako Boga i Zbawiciela i dlatego usiłują razem wypełniać swoje wspólne powołanie ku chwale jedynego Boga Ojca, Syna i Ducha Świętego. Po Soborze Watykańskim II Kościół rzymskokatolicki, choć nie stał się członkiem ŚRK, to jednak delegaci rzymskokatoliccy zaczęli uczestniczyć w obradach Komisji Wiary i Ustroju działającej w ramach ŚRK. Celem Komisji Wiary i Ustroju jest prowadzenie pracy teologicznej, której owocem mają być wspólne, zbieżne uzgodnienia dotyczące konkretnych zagadnień teologicznych. I tak członkowie Komisji Wiary i Ustroju uznali, że najpierw należy dojść do porozumienia w sprawie chrztu, Eucharystii oraz posługiwania (ordynacji). W wyniku wspólnej pracy teologicznej Komisja ta wypracowała wspólne uzgodnienie dotyczące chrztu przyjęte przez ŚRK w Akrze w 1974 roku. W dokumencie tym podkreślono, że chrzest jest sakramentem ustanowionym przez samego Chrystusa (nr 1), a podstawowym sensem chrztu jest uczestnictwo w Jego śmierci i zmartwychwstaniu (nr 2). Podkreślono również, że chrzest jest darem Ducha Świętego i włączeniem w Ciało Chrystusa (nr 3). Następnie uznano, że chrzest implikuje i objawia konieczność wiary do zbawienia oraz że osobiste zaangażowanie jest konieczne, jeśli pragnie się być członkiem Ciała Chrystusa (nr 4). Wskazano również na ścisły związek pomiędzy chrztem i Eucharystią (nr 6). Natomiast co do celebracji chrztu Kościoły zgadzają się, (...) że zwyczajnym szafarzem chrztu jest szafarz, który otrzymał odpowiednie święcenia - ordynację, chociaż zachodzą sytuacje, kiedy chrztu mogą udzielać inni ochrzczeni wierni (nr 8). Chrztu udziela się wodą w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego (nr 9). W dokumencie z Akry podjęto również poważny problem dotyczący różnicy praktyk udzielania chrztu: jedne bowiem Kościoły dopuszczają do chrztu dzieci, inne zaś tylko dorosłych. Stąd dokument stwierdza, że kiedy podkreśla się element wiary uzewnętrznianej w wewnętrznej decyzji danej osoby i w jej zaangażowaniu dla Chrystusa, co ma miejsce w wypadku chrztu dorosłych, chrzest staje się ukoronowaniem i uwieńczeniem wiary, która nawraca do Chrystusa (nr 12).Natomiast praktyka chrztu dzieci (...) podkreśla raczej wspólnotowy charakter wiary i środowisko wiary niż wyraźną decyzję kandydata do chrztu (nr 13). Treść dokumentu z Akry została przesłana do zaopiniowania różnym Kościołom, w tym Kościołom w Polsce, które to w latach 1978-1979 dyskutowały na jego temat. W dyskusjach tych brali udział przedstawiciele Kościoła rzymskokatolickiego oraz Kościołów zrzeszonych wówczas w Polskiej Radzie Ekumenicznej (PRE): Polski Autokefaliczny Kościół Prawosławny, Kościół polskokatolicki, Kościół Starokatolicki Mariawitów, Kościół Ewangelicko-Augsburski, Kościół Ewangelicko-Reformowany, Kościół metodystyczny, Polski Kościół Chrześcijan Baptystów i Zjednoczony Kościół Ewangeliczny. W wyniku dyskusji uczestnicy opracowali wspólne stanowisko, w którym wysoko ocenili tekst z Akry, przyjmując go jako wyraz wspólnej wiary oraz uznali, że tekst tego dokumentu winien zostać opublikowany w języku polskim, co uczynił Instytut Ekumeniczny Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego w 1982 r. Po przesłaniu opinii na temat dokumentu z Akry przez Kościoły całego świata do ŚRK, Komisja Wiary i Ustroju podjęła na nowo pracę nad wspólnym uzgodnieniem i w ten sposób na konferencji w Limie w 1982 roku przedłożony został nowy dokument zatytułowany Chrzest, Eucharystia i posługiwanie nazywany w skrócie BEM od angielskiej nazwy tego uzgodnienia Baptism, Eucharist, Ministry. Część tego dokumentu dotycząca chrztu w dużej mierze pokrywa się z treścią dokumentu z Akry. Poczyniono jednak pewne uzupełnienia. Przypomniano na przykład, że chrzest wymaga wyznania grzechów i nawrócenia serca, a ochrzczeni doznają tym samym przebaczenia, oczyszczenia i uświęcenia przez Chrystusa; otrzymują (...) nową orientację etyczną pod kierownictwem Ducha Świętego (nr 4). Podkreślono również, że chrzest jest znakiem Królestwa Bożego oraz życia przyszłego świata (nr 7). Więcej też miejsca niż w dokumencie z Akry poświęcono relacji chrztu i wiary, a także praktyce chrztu dorosłych i dzieci. Jednakże jedno z najistotniejszych wskazań w dokumencie z Limy dotyczy wzajemnego uznania chrztu, które uważa się za doniosły znak i środek wyrażania jedności chrzcielnej udzielonej w Chrystusie. Gdziekolwiek jest to możliwe, Kościoły powinny jasno wyrazić to wzajemne uznanie (nr 15). Nawiązując do tej zachęty Kościoły w Polsce, zdecydowały się podjąć dalszej pracy teologicznej dotyczącej zagadnienia chrztu w celu wypracowania wspólnego uzgodnienia, na mocy którego wszystkie Kościoły w Polsce uznałyby wzajemnie chrzest. W związku z tym na przełomie lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych przedstawiciele Kościoła rzymskokatolickiego prowadzili rozmowy o chrzcie z przedstawicielami dziewięciu Kościołów w Polsce. Celem tych rozmów nie było doprowadzenie do wspólnego uzgodnienia poglądów teologicznych dotyczących chrztu, a jedynie wymiana informacji dotycząca odpowiedzi na następujące pytania: co dany Kościół uznaje za istotę chrztu, jak wygląda udzielanie chrztu, a w wyniku tego - czy można uznać ważność tego chrztu i czy można wydawać świadectwo chrztu. Chodziło zatem o wzajemne uznanie chrztu. I tak w wyniku prowadzonych wówczas rozmów przedstawiciele Kościoła rzymskokatolickiego zredagowali osiem wspólnych protokołów z przedstawicielami następujących Kościołów: Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego (4 X 1978), Kościoła metodystycznego (5 XI 1978), Kościoła Starokatolickiego Mariawitów (15 XI 1978), Kościoła Ewangelicko-Reformowanego (20 II 1979), Polskiego Kościoła Chrześcijan Baptystów (2 IV 1979), Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego (11 V 1979), Kościoła polskokatolickiego(7 V 1980) oraz nieistniejącego już dziś Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego w PRL (24 V 1982), który jednoczył w sobie cały ruch zielonoświątkowy w Polsce. Dziewiątym Kościołem, z którym Kościół rzymskokatolicki nie podpisywał osobnego protokołu był Kościół Katolicki Mariawitów (Felicjanów), ponieważ wynik rozmów z tym Kościołem był identyczny jak z Kościołem Starokatolickim Mariawitów. Na mocy tych uzgodnień Kościół rzymskokatolicki uznał ważność chrztu w wyżej wymienionych Kościołach, a z kolei Kościoły te uznały ważność chrztu w Kościele rzymskokatolickim. Natomiast warto zauważyć, iż Kościół baptystów, który dnia 23 stycznia 2000 nie podpisuje wspólnego uzgodnienia dotyczącego wzajemnego uznania chrztu, podpisał niemal 21 lat temu z Kościołem rzymskokatolickim wspólny protokół, w którym obydwa Kościoły wyłożyły teologię, liturgię i praktykę chrztu. Strona katolicka oświadczyła wówczas, że nie ma żadnych wątpliwości co do ważności chrztu udzielanego w Polskim Kościele Chrześcijan Baptystów oraz że nie widzi przeszkód do uznania ważności chrztu i przyjmowania metryk chrztu wystawianych przez zbory tego Kościoła (nr 4a). Natomiast delegacja baptystów stwierdziła, że chrzest jest udzielany jednakowo we wszystkich zborach tego Kościołach. Ponadto oświadczyli oni, że traktują ludzi wierzących w Chrystusa jako osobistego Zbawiciela i Pana w innych Kościołach jako członków Kościoła Chrystusowego, godząc się z faktem istnienia różnych sposobów udzielania chrztu (nr 4b).

 

Teologia chrztu w Kościele rzymskokatolickim

 

W Kościele rzymskokatolickim chrzest jest sakramentem ustanowionym przez samego Chrystusa. Sakrament ten stanowi fundament całego życia chrześcijańskiego oraz daje możliwość przyjmowania innych sakramentów. Chrzest jest zatem sakramentem oczyszczenia i odrodzenia (por. Tt 3,5). Przez chrzest chrześcijanin zostaje wyzwolony z grzechu pierworodnego i osobistego oraz zostaje wszczepiony w Kościół. Przez przyjęcie tego sakramentu chrześcijanin zostaje włączony w tajemnicę śmierci i zmartwychwstania Chrystusa. Chrzest wyciska niezatarte znamię tak, że nie można powtórnie udzielić chrztu temu, kto już raz został ważnie ochrzczony. W teologii rzymskokatolickiej podkreśla się również, że chrzest jest sakramentem koniecznym do zbawienia (J 3,5). Chodzi tu zwłaszcza o tych, którym była głoszona Ewangelia oraz o tych, którzy mieli sposobność do poproszenia o ten sakrament. Kościół rzymskokatolicki naucza również, że oprócz chrztu z wody istnieje ponadto chrzest krwi oraz chrzest pragnienia: ci, którzy ponoszą śmierć za wiarę, nie otrzymawszy chrztu, zostają ochrzczeni przez swoją śmierć dla Chrystusa i z Chrystusem (Katechizm Kościoła Katolickiego nr 1257). Natomiast ci, którzy chcieli przyjąć chrzest, a nie mogli, przyjmują chrzest pragnienia. Z drugiej jednak strony Kościół rzymskokatolicki zaznacza, że chrzest krwi i chrzest pragnienia same z siebie nie mają charakteru sakramentalnego tak jak chrzest z wody, choć przynoszą te same skutki.Natomiast dzieci zmarłe bez chrztu Kościół poleca miłosierdziu Bożemu. Istnieje również specjalna forma pogrzebu dziecka nieochrzczonego. Sakramentu chrztu można udzielić każdemu człowiekowi, który jeszcze nie został ochrzczony (Katechizm Kościoła Katolickiego, nr 1246). Jednakże u człowieka dorosłego wymagana jest wiara oraz intencja przyjęcia chrztu. Natomiast przy chrzcie dziecka wymagana jest wiara rodziców. Oznacza to, że wbrew woli rodziców oraz bez uzasadnionej nadziei na chrześcijańskie wychowanie dziecka, nie wolno dziecku udzielić chrztu. W Kościele rzymskokatolickim w samym obrzędzie udzielania sakramentu chrztu rozróżnia się materię i formę. Materią dalszą sakramentu chrztu jest woda, a materią bliższą jest trzykrotne polanie wodą bądź rzadziej praktykowane trzykrotne zanurzenie w wodzie. Natomiast formą sakramentu chrztu są słowa wypowiadane przez udzielającego, który zanurza trzykrotnie przyjmującego chrzest lub polewa trzykrotnie jego głowę, mówiąc: N., ja ciebie chrzczę w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Co do formy sakramentu chrztu Kościół rzymskokatolicki podkreśla, że chrzest jest udzielany ważnie tylko i wyłącznie w imię Trójcy Świętej. Sakramentu chrztu w Kościele rzymskokatolickim udziela biskup, kapłan i diakon. Natomiast w wypadku koniecznym (np. w bezpośrednim niebezpieczeństwie śmierci) chrztu może udzielić każdy człowiek, nawet nieochrzczony, byleby miał intencję tego, co czyni Kościół (Katechizm Kościoła Katolickiego, nr 1256). Natomiast rodzicami chrzestnymi w Kościele rzymskokatolickim mogą być wierni tego Kościoła, którzy przyjęli już sakrament bierzmowania oraz są praktykujący i nie są w karach kościelnych. Przystępujący do chrztu winien mieć co najmniej jednego chrzestnego wyznania rzymskokatolickiego. Zabrania się również ponownego udzielania chrztu, chyba że istnieje poważna i uzasadniona wątpliwość co do udzielenia chrztu lub co do jego ważności. Jeżeli taka wątpliwość zaistnieje, wówczas chrzest winien być udzielony warunkowo (pod warunkiem, że pierwszy był nieważny lub niebyły).

 

Teologia chrztu w Kościele polskokatolickim i Kościołach mariawickich

 

W Starokatolickim Kościele Mariawitów oraz w Kościele Katolickim Mariawitów teologia chrztu jest zasadniczo identyczna z teologią chrztu w Kościele rzymskokatolickim. Natomiast teologowie Kościoła polskokatolickiego zaznaczają, że teologia chrztu nie różni się zasadniczo od rzymskokatolickiej, choć istnieje pewna różnica w interpretacji teologicznej co do natury grzechu pierworodnego. Ponadto sakramenty chrztu i bierzmowania traktuje się jako jeden sakrament. W Kościele polskokatolickim dopuszcza się również to, żeby chrzestnymi byli wyznawcy Kościoła rzymskokatolickiego. Natomiast gdy chodzi o liturgię chrztu, Kościół polskokatolicki i Kościoły mariawickie posługują się rytuałem rzymskokatolickim wydanym przed Soborem Watykańskim II.

 

Teologia chrztu w Kościele prawosławnym

 

Teologia prawosławna chrztu zasadniczo nie różni się od teologii rzymskokatolickiej chrztu: chrzest jest sakramentem ustanowionym przez samego Chrystusa (Mt 28,19), w którym umiera stary człowiek, a rodzi się nowy. Chrzest oznacza również wejście do Kościoła. Praktykuje się również udzielanie chrztu dzieciom, ponieważ jest to sakrament konieczny do zbawienia (J 3,5). Ponadto Chrystus powiedział: Pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie (Mk 10,14). Natomiast różnice pojawiają się już w kwestii sposobu udzielania chrztu. W Kościele prawosławnym sakramentu chrztu udziela się przez trzykrotne zanurzenie w wodzie w celu podkreślenia uczestnictwa w śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa (Rz 6,3-23). Podczas trzykrotnego zanurzania udzielający sakramentu wypowiada słowa: Chrzci się sługa Boży N. w imię Ojca i Syna, i Świętego Ducha. W Kościele prawosławnym choć zasadniczo udziela się chrztu przez trzykrotne zanurzenie, to jednak dopuszczalne jest również udzielanie chrztu przez trzykrotne polanie. Sakramentu chrztu w Kościele prawosławnym w sposób uroczysty może udzielić biskup i kapłan, a w wypadku konieczności diakon oraz każdy świecki chrześcijanin na mocy królewskiego kapłaństwa, ponieważ sakrament ten może być udzielany wyłącznie w Kościele. W Kościele prawosławnym dopuszcza się możliwość chrzestnego z innego wyznania, ale w ten sposób, że chrzestny dla chłopca i chrzestna dla dziewczynki muszą być wyznania prawosławnego.

 

Teologia chrztu w Kościołach ewangelickich

 

W Kościołach ewangelickich chrzest jestrównież sakramentem ustanowionym przez samego Chrystusa i dlatego kto tylko wierzy w Boga albo ma rodziców wierzących winien przyjąć ten sakrament. W Kościele Ewangelicko-Augsburskim (luterańskim) podkreśla się, że chrzest jest wodą połączoną ze Słowem Bożym. Chrzest sprawia odpuszczenie grzechów oraz gładzi karę za grzech pierworodny, bo sam grzech pierworodny w człowieku pozostaje. Chrzest udziela też Ducha Świętego. W Kościele Ewangelicko-Augsburskim udziela się chrztu dzieciom, ponieważ chodzi o to, aby skarby, jakich udziela chrzest, pomnażały się potem w życiu tychże ochrzczonych dzieci. Kościoły ewangelickie nauczają ponadto, że przez przyjęcie chrztu chrześcijanin otrzymuje łaskę darowaną mu w śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa oraz zostaje włączony do Kościoła. Natomiast Kościół Ewangelicko-Reformowany (kalwiński) naucza, że chrzest sam ze siebie nie oczyszcza z grzechu ani nie sprawia zbawienia. Przez chrzest jednak chrześcijanin wyznaje wiarę i zobowiązuje się do posłuszeństwa Bogu oraz do walki ze złem. W Kościele Ewangelicko-Reformowanym kładzie się również ogromny nacisk na wymiar wspólnotowy udzielania sakramentu chrztu i dlatego odbywa się on z zasady podczas nabożeństwa. Sakramentu chrztu w Kościołach ewangelickich udzielają zazwyczaj ordynowani duchowni. Chrztu udziela się przez trzykrotne polanie wodą głowy w imię Trójcy Świętej. Do ważności chrztu nie wymaga się trzykrotnego zanurzenia, choć z drugiej strony niektóre Kościoły ewangelickie dopuszczają udzielanie chrztu przez trzykrotne pokropienie wodą w imię Trójcy Świętej. Taka jednak praktyka jest niedopuszczalna w Kościele rzymskokatolickim, polskokatolickim, prawosławnym oraz Kościołach mariawickich, a chrzest w ten sposób udzielony nie zostałby w tych Kościołach uznany za ważny. W Kościele Ewangelicko-Reformowanym praktykuje się chrzest niemowląt, choć nie uważa się, że dzieci, które zmarły przed chrztem, miały by być potępione i dlatego w tym Kościele nie praktykuje się udzielania chrztu w naglącym przypadku, ponieważ ważniejsze jest osobiste wyznanie wiary człowieka oraz jego osobista decyzja pójścia za Chrystusem.

 

Zakończenie

 

Wspólne uznanie chrztu to dopiero początek drogi ku osiągnięciu pełnej jedności. Nawiązując do tekstu św. Pawła Apostoła "Jeden Pan, jedna wiara, jeden chrzest" (Ef 4,5), wszystkich chrześcijan łączy jeden Pan oraz jeden chrzest coraz częściej wzajemni uznawany. Natomiast pozostał do pokonania najtrudniejszy etap drogi: jedna wiara, którą z Bożą pomocą chrześcijanie osiągną w trzecim tysiącleciu chrześcijaństwa.


Data utworzenia: 2006.03.29 • 01:50
Ostatnie zmiany: 2006.03.29 • 01:50
Kategoria : O sakramentach
Strona czytana 5292 razy


podglšd wydruku podglšd wydruku     Wersja do druku Wersja do druku


react.gifKomentarze


Nikt jeszcze nie komentował tego artykułu.
Bądź pierwszy!



Artykuły
O Bogu i łasce O Kościele O sakramentach Rok liturgiczny O liturgii w ogólności Eschatologia Historia O szatanie Teksty liturgiczne O autorze strony

Konferencje na temat sakramentów Łódź 2013
Konferencje o sakramentach (Łódź luty-maj 2013):

Sakrament pokuty (28 luty 2013):
http://dobremedia.org/index.php/na-zywo/studio-lodz/konferencje/video/pokuta

Sakramenty w służbie komunii - sakrament święceń i małżeństwo (12 marca 2013):
http://dobremedia.org/index.php/na-zywo/studio-lodz/konferencje/video/sakrament-wice-i-maestwa

Eucharystia (8 maja 2013):
http://www.dobremedia.org/index.php/na-zywo/studio-lodz/konferencje/video/eucharystia

Szukaj





Newsletter
By otrzymywać wieści na email zapisz się na newsletter.
Zapisz
Wypisz
826 Zapisani

^ Góra ^

  Site powered by GuppY v4.5.19 Š 2004-2011 - CeCILL Free License